Na portalu cire.pl ukazał się interesujący artykuł autorstwa Andrzeja Pazdy, dyrektora Biura Polskiego Towarzystwa Przesyłu i Rozdziału Energii Elektrycznej (PTPiREE) pod tytułem: Bezpieczeństwo energetyczne Polski a komercyjny system łączności. Poniżej cytujemy obszerne fragmenty tego materiału zachęcając do zapoznania się z całością (2 strony A4).
***
W ostatnich dniach wiele się mówi o radiokomunikacji w energetyce, choć przysłuchując się tej dyskusji, można niestety odnieść wrażenie, że jest to raczej monolog, a główną treścią przekazu teza, że jedyną możliwością wypełnienia krajowych potrzeb w zakresie łączności dyspozytorskiej trankingowej w branży energetycznej jest skorzystanie z technologii CDMA oferowanej przez komercyjną firmę zewnętrzną.
Sektor energetyki, jako strategiczna gałąź gospodarki, posiada własną analogową sieć radiową, którą budowana była od 1993 roku i na którą dzisiaj składa się około 450 stacji bazowych wraz z bogatą infrastrukturą techniczną i dopracowaną strukturą organizacyjną. Począwszy od 2002 roku przygotowywany jest proces cyfryzacji tej sieci. W roku 2006 wybrano system TETRA, jako system łączności dyspozytorskiej dla energetyki i jednocześnie uzyskano rezerwację niezbędnych kanałów częstotliwościowych. W świetle pojawienia się technologii CDMA2000, a także wobec zapisów dokumentu Polityki Energetycznej Polski 2030, w 2010 roku Zespół Specjalistów powołany przy Ministerstwie Gospodarki wypracował warunki, które w najkorzystniejszy sposób mogą zapewnić jednolitą sieć radiową dla elektroenergetyki. Wówczas potwierdzono zasadność budowy własnej sieci dyspozytorskiej w systemie TETRA. Przewidziano jednocześnie, jako możliwość uzupełniającą, korzystanie z oferty operatorów publicznych, w tym także w technice CDMA, głównie jednak dla potrzeb szybkiej transmisji danych.
Nie jest również jasne, w jaki sposób można by wypełnić zapisy Dyrektywy RE 2008/114/WE w sprawie infrastruktury krytycznej praktycznie obligującej energetykę i gazownictwo do posiadania wydzielonych systemów łączności opartych na własnej infrastrukturze technicznej.
Kolejną istotną kwestią jest fakt, że praktycznie we wszystkich krajach europejskich firmy energetyczne dysponują własnymi sieciami dyspozytorskimi.
(…) energetyka wymaga dedykowanego systemu łączności, przede wszystkim transmisji głosowej, ale także danych, niezbędnych w procesie sterowania łącznikami. Należy zatem postawić pytanie, czy tak istotna dla gospodarki i bezpieczeństwa kraju branża, jaką jest energetyka, może zdać się całkowicie na komercyjny system łączności i czy ten system będzie odporny na niepożądane działania zewnętrzne o charakterze wręcz hakerskim?
Czytaj treść całej publikacji w formacie PDF z serwera cire.pl
Źródło: cire.pl
